به مدینه آمدیم و مستقر شده ایم.

بدلیل سرمای بین راه سرما خورده ام و مجبور شدم استراحت کنم و دارو بخورم. بعد به مسجدالنبی رفتم و نماز خواندم. نوبت حرم برای خانم ها خیلی کم است و تحت فشار می باشند. از 8 تا 10 صبح و گویا بعد از نماز ظهر.

بقیه همه اش مال آقایان است. هیچکس نیست چیزی بگوید. به گمانم باید بعثه فکری بکند. دیگران که چنین کاری از عهده شان ساخته نیست.

 دیروز عصر به بقیع رفتم. ساعت 6 زنها را به پشت میله ها راه دادند. چه لطفی! از پشت میله های زندان قبرها را دیدیم. از چند سال پیش به مراتب وضع بدتر شده است. معلوم نیست تا کی می خواهیم با پوشش و دستاویز تقیه شاهد مظلومیت این قبرها باشیم.

می گویند در اطراف بقیع نماز نخوانید(چون سنی ها نمی خوانند) و بروید به مسجد النبی که ثوابش بیشتر است. چه کسی می تواند بگوید ثواب این روضه مقدسه بدلیل 5 نفس مقدس(4 امام و احتمالاً حضرت فاطمه) کمتر از جاهای دیگر است. خوب است که مردم عوام باور نمی کنند. آنها با امام رضا (ع) زندگی کرده اند و می دانند که هر امامی چه ارزش و جایگاهی دارد. مگر می شود رفت و آمد ملائکه را در این مکان مقدس نادیده گرفت. مطمئناً از فراز هر فبر مقدسی نور به آسمان بلند است وبه عرش میرسد.

نمی دانم تا چه وقت باید صبر کنیم و اینگونه ستم های وهابیون را تحمل کنیم.

مگر نه اینست که هر مسلمانی که از هر کجای دنیا به این مکان بیاید با دیدن این وضعیت دیگر مجالی برای دریافت حقیقت برایش نمی ماند. حقیقتی که سالها زیر سلطه وهابی ها قربانی شده است.

برای رفتن به حرم پیامبر به دلیل ازدحام مانع ایجاد می کنند و افراد باید منتظر در نوبت بمانند تا گروه گروه وارد حرم شده و با سرعت نماز بخوانند و خارج شوند. البته در حرم هم چندان نمی توان به حرم نزدیک شد. هم به دلیل جمعیت و هم به دلیل برخورد نگهبانان زن. افرادی که نماز خوانده اند از مسیر دیگری بیرون می روند. در اینجا تبعیض بین زنان و مردان بیداد می کند. اگر می توانستند همین 2 ساعت را هم به زنها اجازه نمی دادند. انگار پیامبر و مزار پیامبر مربوط به آنها است.

تنها در مسجد می توان نماز خواند چون وسیع است و گنجایش تعداد زیاد نماز گذار را دارد. معماری آن دیدنی و جذاب است. اما نماز خواندن سنی ها با ما کمی متفاوت است و افراد ممکن است در ابتدا نتوانند با امام جماعت همراهی کنند. در قرائت سوره بسم الله ... را نمی گویند و دعای دست هم نمی خوانند. صفها را منظم نمیکنند. وبین صفوف فاصله های زیادی است وگاهی می خوابند و دوباره بیدار شده وبدون وضوی مجدد نماز می خوانند.

/11/82

امروز صبح به بقیع رفتیم اما  متاسفانه راه را بسته بودند. معلوم نیست چه خبر است؟ هر کار دلشان بخواهد می کنند و کسی نمی تواند اعتراض کند. چه طور با احساسات همه کشور ها بازی
 می کنند و خود را همه کاره می دانند.

به ناچار از اطراف آنجا خرید کردیم و بعد به دربی از حرم رسیدیم که بارگاه حرم پیدا بود. عکس گرفتیم و بعد هم در گوشه ای از صحن زیارت نامه خواندیم امروز عصر به بقیع رفتیم، پشت در منتظر ماندیم تا بالاخره راهمان دادند. از پشت میله ها زیارت کردم و بعد هم زیارت نامه خواندم.

مردم در همانجا نماز می خواندند، انگار نه انگار که رواق و حرم نیست از نظر آنها همان جا هم رواق است.

بعد هم به مسجد مباهله رفتیم جایی که پیامبر با گروه مسیحیان مناظره داشتند و مسیحیان
 می خواستند با نفرین بر طرف مقابل خود، خود را بر حق جلوه دهند که با دیدن پیامبر و اهل بیت او، مطمئن شدند که حق با پیامبر است و از مباهله صرف نظر کردند. در اینجا پیامبر سه حاجت داشته که اجابت شده که مسجدالاجابه هم می گویند. برای عزت مسلمین و تشیع و خواری دشمنان اسلام دعا کردم تا شاید اجابت شود. گاهی به حرم می رویم و جایی که مزار پیدا باشد رو به روی آن می نشینیم و نماز و زیارت می خوانیم.

صبح ها در پشت بقیع می توان زیارت رفت اما دست فروش ها هم می آیند و بساط پهن می کنند برای فروش. انگار نه انگار که این جا حرم مطهر ائمه محسوب می شود. در بعد از ظهر هم ساعت 6 زن ها را هم تا پشت میله ها راه می دادند که هم زمان با نمازو اذان مغرب است و حالت خوشی ندارد چون وقت نمازجماعت است.

شب روز پنچشنبه  دعای کمیل در بین الحرمین خوانده شدکه همه ایرانیها آمده بودند خیلی خوب بود. مداح بیشتر روضه حضرت زهرا( ع) را خواند و اسمی از امام حسن(ع) نبرد که دلم گرفت. چطور فراموش می کنند.

 فردا صبح قرار است که برگردیم.

در آخربرداشتی آزاد از یکی از مناجات های اما سجادرامی اورم.

مناجات خمس عشر (پانزده گانه) امام سجاد(ع) از مناجات هائیست بی نظیر که درکتاب مفاتیح الجنان آمده و نشان دهنده برترین و ظریف ترین نیایشهای انسان با خداوند است. نگاهی به یکی از مناجات ها آن هم در این سرزمین می تواند گوشه ای از ابعاد وجودی این امام معصوم و مظلوم را نشان دهد امامی که مزارش در قرن بیستم هم مورد بی اعتنایی های مصیبت آلود قرار گرفته است و نشان دهنده مظلومیت تشیع در طول تاریخ است.

مناجات مفتقرین:

خدای من، معبود من شکستگی و دل خستگی ام را جز لطف و مهر تو جبران نمی کند فقر ونیازم را جز احسان تو والتفات تو بر طرف نسازد و ترس و هراسم را جز امنیتی از جانب تو آرام نسازد.

خدای من، معبود من، ذلت و خواری مرا جز قدرت بی منتهای تو چه کسی به عزت بدل
 می سازد و آرزو و تمنایم راجز فضل تو چاره ای هست؟

و خلاء وجودی ام را جز بخشش بی منتهای تو چه کسی جبران کند؟

حاجتم را جز تو کسی نسیت که برآورده سازد؟

معبود من، گرفتاریم و بیچارگی ام را بجز رحمت تو و رافت تو رفع کننده و گشاینده ای نیست؟

معبود من، سوز سینه ام جز وصل تو خنک نکند آتش دلم را جز لقای تو خاموش نسازد.

اشتیاق من به خودت را جز نظر به جلوه تو راهی نیست و بی قراریم را جز نزدیکی به تو قراری نیست؟ و...

و دردم را جز تو درمانی نیست و غمم را چیزی جز قرب تو زائل نکند و جراحتم را چیزی جز پوشش و مرهم تو مداوا نکند.

خدای من، زنگ و زنگار دلم را فقط عفو تو می زداید و وسواس خیالم را تنها امر تو پاک می کند.

پس ای منتهای آرزوی آرزومندان و ای نهایت سوال سائلان و ای بلند ترین مطلبی که جویندگان واقعی به دنبال آنند و ای برترین رغبتی که راغبان عالم می توانند داشته باشند.

ای ولی صالحان و اجابت کننده دعای درماندگان ای ذخیره همه فنا شوندگان و ای گنج درماندگان و ای پناه، پناه جویان .

ای تنها کسی که حاجت فقرا ومساکین را برآورده می سازد ای کریم ترین و ای مهربانترین، برای توست خضوع من، برای تست سوال من.

به سوی تو زاری و ناله من از تو می خواهم که:

مرا به رضوان خودت برسانی.

و نعمت های بی منتهایت را برمن مستدام بداری این منم که به درگاه کرمت ایستاده ام و منتظر وزش نسیم بر ونیکی تو هستم. به ریسمان محکم و استوار تو چنگ می زنم و متمسک می شوم.

خدای من، معبود من بر بنده ذلیل خود که زبانش الکن است رحم کن.

بر بنده ای که عملش اندک است و بر اوبه بخشش فروان منت گذار

امام در این مناجات ابتدا فقر و نیاز های انسان را  درقالب مناجات طرح می کند و سپس دعاهایی که یک انسان کامل می تواند از خداوند بخواهد طلب می کند.

نیایشهای ایشان درس است. درس رابطه با خدا و در خواست های معنوی بالا که سزاوار خلیفه الهی انسان است.